مصاحبه با خانم پروفسور هنگامه صابری
سمبل اراده با عصای سپید
و نظراتش درباره حقوق، انجمن حقوقدانان ایرانی انتاریو، موفقیت، و کامیونیتی ایرانی-کانادایی
|
هنگامه صابری اولین ایرانی بود که از ایران آمد و از دانشکده حقوق هاروارد دکترا گرفت.
وی می گوید: “امیدوارم ایرانی هایی که اینجا کار حرفه ای می کنند بیشتر بتوانند در سیستم جا بگیرند.” |
پروفسور هنگامه صابری فرزند میانی پدر و مادری سالم است که سه فرزند برجسته نابینا وکیل و حقوقدان به جامعه تحویل داده اند، از زندگی و دستاوردهای خود می گوید.
از نفر سوم کنکور سراسری علوم انسانی در سن ۱۶ سالگی تا ادامه تحصیل در دانشگاه های مک گیل و هاروارد، از راه پرفراز و نشیب اما شگفت انگیزی که طی کرده است می گوید. از علاقه اش به فلسفه، حقوق بین الملل و اینکه به “روش فکر کردن” بیشتر اهمیت می دهد تا به “جواب به سوالی خاص” سخن می گوید. اراده آهنین این عضو کامیونیتی ایرانی – کانادایی و استاد دانشگاه حقوق (آزگود) Osgoode Hall Law Schoolدانشگاه یورک در رسیدن به نارسیدنی ها سرمشقی طلائی برای راه مهاجرت و آینده سازان ما ارائه می دهد. در این زمینه مصاحبه ایی با ایشان داشتیم که متن آنرا در ذیل می خوانید:
خانم پروفسور صابری ممنون ازشما برای وقتتون برای این مصاحبه.
در معرفی شما به عنوان استاد دانشکده در وب سایت دانشکده حقوق آزگود دانشگاه یورک، گفته میشود شما از تابستان امسال با این دانشکده همکاریتان را آغاز کردید و قبل از آن دردانشگاه هاروارد دوره فوق دکترا را می گذراندید. لطفآ در مورد خودتون برای ما بگویید. از اینکه چرا به رشته حقوق علاقه پیدا کردید و چه دست آوردهایی داشته اید؟
سن من وقتی که وارد دانشکده حقوق شدم ۱۶ سال بود. در کنکور علوم انسانی رتبه ام سه شد و بین رشته های متفاوتی مردد بودم. فلسفه ، علوم سیاسی ، ادبیات . حتی قبل تر به روانشناسی هم فکر کرده بودم. ولی بین همه ی این رشته ها گرایش به فلسفه قوی تر بود. سخت بود که چنین رتبه ای بیاوری و چیز دیگری غیر از حقوق بخوانی. رشته های حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران توی یک ساختمان مستقر بودند و من فکر کردم با رفتن به این دانشگاه به مرکز علوم سیاسی هم نزدیکم و در نهایت این شد که آن را انتخاب کردم. درس مقدمه علم حقوق را با عزت الله عراقی گذراندم و حقوق اساسی را با ابوالفضل قاضی. بعد از این دو واحد درسی بود که متوجه شدم جای درستی آمده ام؛ جایی که می توانستم علائق فلسفی ام را در رشته ای که می خوانم وارد کنم.
بعد برای دوره فوق لیسانس خودم گرایش حقوق بین الملل را در همان دانشکده انتخاب کردم و تز ارشد خودم را درباره ی کنسوانسیون های ژنو نوشتم که همان موقع در ایران توسط انتشارات وزارت خارجه به چاپ رسید. انتخاب حقوق بین الملل پاسخ به یک کنجکاوی بود. حقوق بین الملل چیزی بود که کم تر راجع به آن می دانستم. هم دلم می خواست حقوق را با دنیا و مسائلی که اهمیت جهانی دارند تلفیق کنم و هم می خواستم تئوری حقوق را پیگیری کنم.
ما با قلبهایمان دوست پیدا میکنیم با برق نگاهمان دلش را روشن و به گرمی وجودمان مهمان.